عمارت باشكوه – آغاز هجران

غرق تماشای خانه اشان بودم که بابا صدام کرد و گفت: آرش جان بابا بیا داخل  .اول که وارد شدم باورم نمی شد که یک خانه تا اینقدر هم می تواند زیبا باشد، داخل عمارت، آرامش و شکوه در هم آمیخته‌ بودند . اتاق دوبلکس با سقفی بلند، نفس فضا را کشیده‌تر کرده بود ؛ جایی که نور از لوسترهای کریستالی آویزان، مثل قطره‌های نور، بر زمین می‌چکيد. پرده‌های توری روشن، با هر نسیم، موجی نرم از نور و سایه می‌ساختند و پنجره‌ها را به قاب‌هایی زنده بدل می‌کردند.در گوشه‌ای از سالن، پیانوی سفید مثل نقطه‌ی سکوتی باشکوه ایستاده؛ گویی منتظر است تا کسی با انگشتانش، خاطره‌ای را بنوازد. مبلمان کرم‌رنگ با خطوط ساده و لطیف، گرمایی آرام به فضا بخشیده‌ بود. روی میزهای چوبی ، گلدان‌های بلور با گل‌های سفید، سمفوني زيبايي از طبيعت را به اجرا گذاشته بودند.
همه‌چیز در این عمارت، از رنگ‌ها تا نور و چیدمان، به گفت‌وگویی بی‌کلام میان زیبایی و آرامش بدل شده؛ جایی که هر گوشه‌اش، دعوتی‌ست برای مکث، نگاه، و شاید نوای کوتاهی از پیانو

من از شهرزاد یکسال بزرگتر بودم اما چون شهرزاد فروردین ماهی بود و من دی ماهی ، مدرسه رفتنمان همزمان شد و نکته ی خوبش این بود که در یک کلاس افتادیم و پیش هم نشستیم. نیمکت‌های چوبی کنار هم، و نگاه‌های کودکانه‌مان آرام‌آرام به دوستی و رقابتی سالم تبدیل شد. خانم طلایی، معلم مهربان و جدی ما، با صدای گرمش درس را آغاز می‌کرد و هر بار لبخندش مثل نوری نرم بر فضای کلاس می‌نشست. حضور او، همراهی ما را شیرین‌تر کرده و روزهای مدرسه را به خاطره‌ای روشن و ماندگار تبدیل می ساخت.

اما آن روزهای شیرین و کودکی ما کم کم جایشان با اضطراب و ترس از تفنگ و گلوله عوض شد، دقیق خاطرم هست که صبح یکی از روزهای پاییز که منتظر شهرزاد بودم تا با هم به مدرسه برویم عمو رجب گفت :آرش جان برو مدرسه ات دیر نشه خانواده  تیمسار به مسافرت رفته اند !!